Montag, 3. Januar 2011

Мизар текстови

ДЕВОЈКА ОД БРОНЗА

Модри очи тоа си ти
девојко од бронза
разбуди се и поздрави го
овој свет уште еднаш
остави ги старите градови
да горат во времето
неколку години
не се вечност, разбуди се
Разбуди се
Разбуди се

ДОЖДОТ

Таа е модра
на дваесет години
тече крвта како река
и само гледа
во солзите топејќи се
таа се смее како зорите небудни
Чекај го дождот
кога сонцето умира

МАГЛА

Каде си
од каде извираш
во темнина
како чекор
твојот глас
е како камен
погледни ме
низ потни стакла
Многу силно
како магла
Ти гледаш во магла
со очи на дамар
твојата беда е една
те чека твојот бог
те чека твојот бог
те нема

ИЛЈАДА И ШЕЕСЕТ ЛЕТА

Илјада и шеесет лета
не ме гледај
каде бегам
го знам
патот свој
Тишина
Тишина
Бдение од полна луна
одение од полна луна

УНИНИЈЕ

Пепел
во нашите градови
тие одеа по дождот
во маслиновата гора, тонам
во црвени чаршави
тие одеа по дождот
урлајќи во ноќта

Униније
Униније

СТОЈ

Слушај го гневот
јас губам
од уста тече пена
остани чист
дигни рака
за вековен пораз
признај
тоа си ти
признај
во уши ми ѕвони
признај
тоа си ти
Редот е голем
ме газат
тој нема лице
тој нема лице
се дерат
со очи на пораз
страв
еден крик
во грло ме гуши
го губам здивот
признај
ГРАДОТ Е НЕМ
Градот е нем
на моите прашања
градот е нем
на моите повици
погледни го
моето бледо лице
насмевот мој
поладен од мраз
Услиши мја
jако твои отрок аз‘ с‘м
услиши мја
из глубини возвах к тебје
услиши мја
вонми гласу моленија моего
Услиши мја
и воп‘л мои к тебје да приидет
услиши мја
вонже аште ден скорбљу
услиши мја
вонже аште ден призову тја
услиши мја
скоро услиши мја
услиши мја
и не отврати лица твоего от мене

ХОДЕН ЖЕ

Ходен же при мори
Галилјаитсја видјам
два брата Симона
нарицјајон штаго
сен Петра и Андријајон
братра иего
Вмјатјајонштја
мрјажен в мории
и бјашете бо рибарја
и глагола им грендјата свлјаид мене
и створјон ви чловиеком ловца
И вбјешете бо рибарја
и глагола има
грандата вслјајд мене
и створјон вид
чоловјеком ловца

ИСТЕКУВАМ

Пред да ја видиш
таа светлина запри
бакни го цвеќето
лета меѓу нас
таа душа
нè топли небото
Станавме ловци
на невидливи зборови
љубовта пак нè раздели
на извор се измив
и вода се напив
како срцето
Пред да ја видиш
таа светлина запри
бакни го цвеќето
лета меѓу нас таа душа
нè топли небото
Станавме ловци
на невидливи зборови
истекувам

ЗЛАТНО СОНЦЕ

Зајди, зајди
сонце златно
зајди во планина
пред тебе е сонце
цела земја
Зајди во
зајди во мене

1762

Илјада и седимстотин
шеесет и второ лето
в’Охрида од Цариграда
дошел Саваот
еј, еј, еј, дошел Саваот
Се претставил пред Арсења
наша Патрика че снаго
му рекол слово горко
слово жалосно
еј, еј, еј слово жалосно
Царска волја е да тргнеш
денеска за Цариграда
на тебе од врли Грци
голем поплак е
еј, еј, еј голем поплак е
Собрал Патрик свое стадо
в црква свјати Климентова
благослов им дал последен
в’рце заплетил
еј, еј, еј в’рце заплетил

ГЛАС

Во моите мисли
зборови, шепот, глас
црвени пурпурни, венеам
во моите мисли
зборови, шепот, глад
за твоите усни
твоето тело, страв
страв, ти ја давам својата крв
страв, ти ја давам својата моќ
Ти не си мој, ти не си мој

ДУМАЊЕ

Зашчо, зашчо ја да љубам
зашчо себеси јас да губам?
Јарка младост, јарко греит
и ко цвеќе ми венеит
Барам сенка да с'оладвам
в место сенка – в жарој падвам
Ела младост, усили се
и во мене угасни се!

ДОМ

И секој чекор
е долг сон
и секој чекор
е еден здив
опушти се
И секој чекор
е твој дом
и секој чекор
е долг пат
поздрави го

ВЕЛИГДЕН

Само ние останавме
останавме ко слнце далечно
се тепавме со лоша дума
лоша дума, тешка клетва
се тепавме со лоша дума
лоша дума, тешка клетва
еј, еј, еј не го давам
Велигден
Јас ја сакам
ова земја
тамо м’гли и мразој земни
ова земја жолто поле
златно поле
Македонија
еј, еј, еј не го давам
Велигден

ДА ПЕАМ ПЕСНА

Не сакам со тебе
ти судбино недолжна
да ја делам јас
оваа ноќ, зар е возможно
дај ми само малку
само малку, ти судбино
една капка љубов
да пеам песна, ти судбино
Срам срамота
да живеам
Срам срамота
да живеам

ОТРОВ ВО ВЕНИТЕ

Од тебе
само за мене
сама си
ко празен ден
ти не си
ко сите луѓе
ти си бол
и не си
Не ме гледај
Не ме гледај
Многу отров
во вените
жешка крв
набабрела

ОБИЧЕН ЧОВЕК

Еден ден
само обичен ден
ти си само обичен патник
патуваш низ градот само твој
сенките на луѓето
Сè ќе биде
добро вечер
само биди ти крај мене
Ти си само обичен човек

АБЈА МЕМ

Абја мем
леон е еисон
абја мем
леон е еисон
Вјасен же пимјате
ему пилати
вјасен же ле еисон
глеши истина

АМФИЛОХИЈ

Не вредат веќе ништо
илјадници зборови,
Сал Скаредни Срамни Слова
во мртвите томоси.
Од вашето перо течат
мастила отровни
и црни се траги лепат
на прстите валкани.
Раширени раце во име на љубовта,
затворени очи во име на правдата.
А изградив дом на брегот
со порти отворени,
но видовте само слабост
на кутар и нејак плен.
О, несвет и беден оче!
Се затемни светол ден.
Ќе пресечам десна рака
што кон вас се подаде.
Раширени раце во име на љубовта,
затворени очи во име на правдата.
Подари ми насмев надмен, господарски,
и пак распни го Оној Кој божем го сведочиш.
Избриши си раце со хартии безвредни
и кажи го зборот што ништо не значи.

ПОЧЕСНА СТРЕЛБА

Догледање, без бакнежи, солзи;
и на нозе – додека пишува The End!
Од Истокот златно-жолт ден се раѓа,
а навечер на Запад сè се дави в крв.
Наместо со торжествен тресок,
Светов ќе замолкне во срамен писок:
Nevermore!
Нишани горе в небо!
Нишани горе в небо!
(The human race was dyin' out
Noone left to scream, to scream and shout
People walking on the Moon
Smog will get your pretty soon
I tried to run
I tried to hide
Break on through to the other side
Break on through to the other side) – Jim Morison

Нишани горе в небо!
Нишани горе в небо!
Нишани горе в небо!
Нишани горе в небо!
И замолкни во тишина!

ВО МОЈОТ СОН

Овие две очи, натопени од солзи,
не се празни како твоите.
Овие две молњи што продираат низ камен,
никогаш не ќе те видат.
Овие две раце, напнати како чекан,
ќе те фрлат во небиднина.
Овие два меча догледање ќе ти речат
и глава ќе ти одземат.
Но ти ќе дојдеш онаму каде што не си повикан.
Ти ќе дојдеш во мојот сон.
Ова е едно срце и спремно е да им прости
и на бедни каков што си ти.
Сепак, ти ќе бараш начин да ме посетиш тајно,
таму каде што сум немоќен.
Ти ќе дојдеш мојот сон, ти ќе дојдеш...
Спремно ќе те пречекам, со поглед ќе те пресечам.

BLOOD-RED SUN
(GOD-DAMNED SON)

Wipe that smile
off cynical face,
the wrinkles harm your perfect tie.
Unleash the beast
from your passive heart,
and let it spill all humanity's blood.
The flowing flood.
From the blood-red Sun
like a god-damned Son,
Yоu'd better run.
Your castle dwells
on martyr's bones,
with a nobleness
of graveyard stones.
Here comes the day,
the payback time
for Your Invisible Empire.
O, Unholy Sire!
From the blood-red Sun
like a god-damned Son,
Yоu'd better run.

OF MICE & MEN

All is bright in my white world:
а clean suit аnd blue eyes.
In a house of glass тhings are visible
with a bottle in my hand,
аnd a bottle on my head.
I’m lacking words, I don’t know anything,
but sometimes in vain I make up everything:
the missing word of eternal truth.
the missing sign – a salvation code.
I type

I.D.D.Q.D.

But nothing happens.
Whatever I think – it is so unacceptable.
Whatever I say – seems not understandable.
Is this house of glass my homeland?
Is this house of glass your colony?
I type
I.D.D.Q.D.
Don’t go out there.
I.D.D.Q.D.
It is warm inside.
I.D.D.Q.D.
It is midnight in Europe.
I.D.D.Q.D.
It is cold and dark.

ОВА НЕ Е МОЈОТ ДОМ

Откако го загубив сјајот во очите
секој еден ден ми е... ниеден.
Мирно, бавно, одминуваат ноќите,
додека да сфатам дека овде
никогаш нема да заспијам.
Ова не е мојот дом!
О, земјо безбожна
со мраз покриена.
О земјо, о земјо безводна!
Зарем јас да треперам за твојот нечист сон?
Осуди ме на смрт за секој земен здив!
Ова не мојот дом!

ЈУДА

Над градот сиво сонце се бори со облаци,
под нив се дига врева од ѕвонци и клопотарци.
Најнапред оди Јуда со своите разбојници,
од уста дождови му врнат од пцости и гадости
Ѕвона ѕвонат, земја ќе се раскине,
место љубов – лагата нè обзеде.
Од небо на златни крилја гулаб долета,
на главата му бело писмо и црна судбина.
И во него слово до сите бедници,
историја со два краја, меч со две острици.
Ѕвона ѕвонат, небо ќе се истури,
место љубов – лагата нè победи.
Ѕвона ѕвонат, земја ќе се раскине,
место љубов – лагата нè обзеде.
Ви надевам тежок јарем – право на слобода,
во една рака трнлив венец и кама во другата.
Пред вас е сугуба река со два ракавци,
едниот се вика правда, другиот страдање

РАЗГОВОР СО СЛЕПИТЕ

Ѕвонат ли камбаните или ми се причинува,
одамна не сум слушнал таква Божја милина.
Не можам да верувам дека е сè невидливо:
безбојни облаци и проѕирни планини
...како убав сон!
Оној што ме возљуби ми ја отвори вратата,
нежно ме помилува и ми рече: погледни
...а јас беден слеп!
Погледни нагоре, нели, Сонце те огрева,
пушти глас од длабини (и убиј ги со убавина)
да чуеш ридов како одзива
...со сета сила!

THE CARRS HISS...

I found myself last morning
in a darkened, empty room
The sun was singing loud outside
in a sweet and perfect tune
Sun beams through my window
were Shining on the wall
I Can't hear you baby
Though you called and called and called
I looked through the window
and saw the empty skies
No stars no view
although you
were the rulers of the night
The cars whiz by my window
Like the waves down on the beach
I though you were beside me
but you're not inside my dreams
Sun beams
through my window
were Shining on the wall
I Can't hear you baby
Though you called and called and called

(THE BATTLE OF) АРМАКЕДОН

Со тимпани и труби, торжества,
го дочекаа младиот цар:
на постела од свила безбожно дете,
на новата правда син.
Среде ноќ волците вијат
низ празни булевари со подземен крик.
По кожа ми врват морници ладни,
в глава ми удира гонг.
Од Исток до Запад,
од Тибет до Урал:
A terrible beauty is born!
Над главава ми фрштат жешки јазици,
од водата се ведат гнасни ѕверови.
Го држам силно в рака крстот железен
со верба дека сè уште сум со тебе.
Лажен сум бард на бродот наречен пропаст,
поморец без очи и без глас.
Изгубен сум син на стравот од вода и од пламен,
со глава нурната в длабок вир.
Господи од верба венец исплети ми,
над мојава глава пред напукнат ѕид.
Смрт од вода, страв од потоп,
изградете кораб, изградете мост
и бидете спремни на жестока љубов
како на Оној, распнатиот на крст!
Еве доаѓам по нив,
нема да одминам никого.
В рака носам огнен жиг,
посилен од нивното мастило.
Еве ме пак и пак,
немам страв но носам страшна пресуда.
Ти носам радосна вест:
твојта крв е нивна слобода!
Над главава ми летаат бесни змејови,
од очиве ми искрат молњи пламени.
Замавнувам со мечот косам пред себе,
Господи, ти си моето силно оружје!
Зад мене летаат сили и престоли,
бегајте гнасни ѕверој, змии, гуштери!
Одвнатре бликнува Твојата светлина:
ќе ги погубиме со убавина!

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen